yörük

yıkılır pâyi tahtım, saltanatım ürkekmiş
kim bilir satırlarım nasıl kinlenmiş
cesurdum yıllar boyu zihnimde cinler
iblismiş şerrin tâcı, kime imrenmiş

bu böyle bir dönüş, oluş ve yitiş
yaşlanmakmış, doğmakmış ve genç ölmekmiş
bilmem öncem neydi sonram nerdeymiş

koştuğumu sanmıştım adımlarım hep büyük
zira kalpler hazanmış gözlerim böyle çökük
bir çarkın son dişlisi ve ilki en ortası
biri bana anlattı hayatlar burda yörük...