toprak

"uzaklardan biryerlerden geliyorum, yorgunum,
otursam yamacına, yol uzunmuş, öyle dediler.
nedense gitmek gelmiyor içimden hemen.
sofranda bir parça ekmek bir demli çay paylaşırsan kalacağım" dedim

"eğer bir daha gitmeyeceksen kal" diyor.
nasıl söz verebilirim ki?
"uzaklar, beni bir daha buraya atarsa" dedim, elindeki çayı toprağa döktü.
"sen ziyansın ömrüme, demli çayıma" dedi.

güldüm, güldü, ağladım, ağladı.
ben "gitmek istemiyorum" dedim, kal demedi,
"kalmak istemem" dedim, git demedi,
ölsem dedim,
ölelim dedi...


bir parça ekmek tutuşturdu elime

"bir çukur kazacağım "dedi
"neden" dedim
"ikimiz için "dedi
"tamam" dedim

kalktı , bir derin çukur kazdı
toprak nemli, toprak kızıl
toprak sıcak
önce ben indim, sonra o
yanyana, öylece, sessiz
başımı omzuna dayadım
o diğer eli ile dışarıda kalan toprakları üzerimize indirmekte
"biz" dedim
" söyle" dedi
" ağlasak!" dedim
ağladı, ağladım, gözlerini yumdu, "hep seni bekledim" dedi
"peki neden hiç çağırmadın" dedim
sustu.

ne çok özlemişim toprağın kokusunu
ne çok özlemişim onu
sarıldı bana
sımsıkı hem de
"üzülme" dedi, artık birlikteyiz
toprak ıslattı beni, onu da
tenimde hissettim toprağı, içimde kokusu
gözlerimi kapadım
"ölsem" dedim
"ölelim" dedi..

gözlerimiz kapalı, bir uyku ağırlığı üzerimde, yanımda o, üzerimde toprak
ağladım, sustum, ağladım, sustum....uyumuşum

bilmek

hayal üzre mektuplar var gözümde
herşey uçuverince yırtılacak zarfları
elimde kalem var
zaman tükenecek elbet bir gün
hayal üzre mektuplar var gözümde
inanamazdım
inanıyorum artık...

uçunca tüm kuşlar kafeslerinden
ben de anlıyorum herkes gibi
tek fark;
zaman tükenmiyor bir türlü

ne çok kalabalık var zihnimde
mektupta ne çok sihirli adam
hepsi "yalan" diyor
hepsi "yalan" diyor...
acı acı çığlık atan kuşlar

zaman tükenmiyor
ah bir tükense
neden diyemiyor insan?
insan neden diyemiyor?
elimde lanet olası kalem...